Relixión

Igrexa de traza barroca con planta rectangular, ábsida cadrada e sancristía acaroada ao muro sur. Tellado a dúas augas, e a catro na capela maior, e máis elevado que o resto da nave. Os muros van recebados e pintados de branco, agás no corpo do presbiterio. Amosa fachada con pouca decoración, con porta alintelada e riba dela unha ventá. A continuación, e separada por cornixa, unha fornela con adornos de pilastras, cornixa de molduras e pináculos de bóla imbuídos no lenzo do muro, nela podemos ver a figura do patrón da parroquia, San Martiño. Nas esquinas do tellado vai coroada con pináculos de bóla. Do centro da fachada érguese o campanario con catro vans de oco de arco de medio punto rematado, despois de cornixa e adornos de pináculos, en pequena cúpula con pináculo na cima con unha cruz de forxa. Ten un adro con arboredo, cruceiro e palco de música, e no muro norte que enmarca o seu terreo hai unha fonte e un lavadoiro.
A igrexa está a carón da vía do tren.

A Capela do Divino Salvador de Vidán, en Santiago, é un lugar de culto histórico con importante valor cultural e relixioso para a zona.

Baixando pola rúa de San Pedro, seguindo en sentido contrario o camiño que conduce aos peregrinos do camiño Francés cara á Porta do Camiño, atopamos esta igrexa de estilo neoclásico do século XVIII. Conserva algúns restos da primitiva construción do antigo mosteiro de San Pedro de Fóra, do século XII, sobre o que se levantou a nova fábrica.
No seu atrio atopáronse restos de enterramentos, moi probablemente de monxes e peregrinos dos séculos XII a XV soterrados no antigo mosteiro beneditino, que prestou servizo de hospedería aos devotos do Apóstolo moito antes de que se construíse o Hostal dos Reis Católicos no século XVI.
No interior do templo destacan as tallas de Ferreiro.

S. XIV. Gótico con reminiscencias románicas. A igrexa foi construída no século XIV seguindo os canons da arquitectura mendicante. Consta de tres naves separadas por arcos de medio punto e unha estilizada capela maior con altas xanelas e bóveda de cruzaría. A través do convento accédese ao seu interior, no que destacan os catro sepulcros góticos situados a ambos os dous lados do altar, as virxes co Neno do século XV e a capela do Rosario, que contén retablos barrocos elaborados por Pedro Taboada e Francisco Castro Canseco. É de gran interese o Panteón de Galicia, situado nunha capela lateral da igrexa, onde repousan, entre outros, Rosalía de Castro, Castelao, Alfredo Brañas, Ramón Cabanillas e Francisco Asorey. Por este motivo este templo é un lugar asociado á memoria galeguista. O claustro alberga un interesante cruceiro gótico. Na actualidade utilízase como lugar de exposicións e concertos.

Este templo foi fundado en 1701 polo capitán Bartolomeu de Verea e Vázquez e a súa esposa dona Ángela  de Cora e Ponte e Andrade. Fronte ao barroquismo predominante en Santiago na época da súa construción, este templo destaca pola súa gran sinxeleza e pola marcada influencia da arquitectura popular. A súa planta é de cruz latina con cabeceira recta e o transepto destacado en alzado, ao elevarse o cruceiro e os brazos laterais sobre o nivel do tellado a dúas augas que cobre a nave principal... Os muros están cubertos con recebo, salvo a rúa central da fachada principal e os remates dos vans que deixan á vista a cantaría en granito. Sobre a portada, rematada cun arco de medio punto de moldura lisa, ábrese unha xanela rectangular sobre a que campan as armas dos fundadores. O conxunto coróase no vértice coa espadana de corpo rectangular no que se abren dous arcos de medio punto flanqueados por pilastras que sosteñen un frontón triangular rematado con pináculos.