ruta 12 Sendeiro Cidade da Cultura – Alameda

Fontes citadas por López Alsina documentan a chegada do viño por esta vía xa no século XII. Na Idade Media, os camiños de acceso á cidade de Santiago podían ser lugares perigosos para o
tránsito, sobre todo en inverno debido ás chuvias e ás crecidas que formaban lameiras que
dificultaban o paso ás persoas e ás bestas. Diversos testemuñas falan nun informe de mediados do
século XVI de ver como os carros quedaban empantanados e as bestas afundíanse “ata a barriga”,
téndose que descargar con gran perigo. Este informe pon de relevo os grandes danos que a situación
dos camiños producía á cidade, moradores, peregrinos e xentes que acudían aos mercados. Entre os
camiños que se citan como perigosos está o que pasaba cerca de Sar. Para deter o problema, o
citado informe aconsellaba canalizar as augas e facer calzadas de pedra.
A Calzada de Sar xunto co Camiño Real de Piñeiro son elementos singulares do patrimonio
histórico de Santiago. A Calzada de Sar resulta ser un tramo ben conservado do Camiño Real de
Castela. Cunhas medidas de 350 metros de lonxitude por un 4 metros de ancho, conserva o
pavimento e deseño do século XVIII. Estas datas coinciden coa época na que se promulga o Real
Decreto de 10 de xuño de 1781, firmado por Carlos III, que supón o primeiro plan xeral de camiños
ben pavimentados de España. Entre Piñeiro (na parroquia do Eixo) e a ermida de Santa Lucía
consérvase outro pequeno tramo do Camiño Real de Castela.